அதிகாரம் 126

நிறை அழிதல்

மானம் எனும் கதவினுக்கு மாட்டிவைத்த பூட்டை இன்று
காமமெனும் கைச்சுத்தி கழற்றியதே என் தோழி

காமம் எனும் நோய்வந்து கண்ணுக்குள் புகுந்து கொண்டு
கண்ணுறங்க வீடாது கடிக்குதே இராவெல்லாம்

எப்படிநான் மறைத்தாலும் எழுகின்ற காமமது
தும்மல்போல் திடீரென்று தோன்றிடுதே என் செய்வேன்

என்கணவர் பேசுகின்ற இனிப்பான மாய்மாலம்
பெண்மை எனும் பண்புதனைப் பெயர்த்து எறிந்திடுதே

விலகிநான் சென்றாலும் வேண்டாமிக் காமமென்று
போகாதே என்றுசொல்லிப் புலம்பிடுதே என்னெஞ்சு

- வேற்கவிராயர்