விடல்
என்று முடியும் குறள்கள்
நன்றே தரினு நடுவிகந்தா மாக்கத்தை
யன்றே யொழிய விடல்
இளங்குமரனார்
நன்மையே தரும் எனினும் நடுவுநிலை நீக்கிய வாய்ப்பை, அப்பொழுதே விட்டு விடுதல் வேண்டும்.
மிகுதியான் மிக்கவை செய்தாரைத் தாந்தந்
தகுதியான் வென்று விடல்
இளங்குமரனார்
செருக்கினால் அடாச் செயலைச் செய்தாரையும் தம் பொறுமையால் வெற்றி கொள்க.
அறிவினு ளெல்லாந் தலையென்ப தீய
செறுவார்க்குஞ் செய்யா விடல்
இளங்குமரனார்
தீயவற்றைச் செய்யும் அழிவினர்க்கும் அதனைச் செய்யாமை அறிவிற் சிறந்த அறிவாகும்.
இன்னாசெய் தாரை யொறுத்த லவர்நாண
நன்னயஞ் செய்து விடல்
இளங்குமரனார்
தீமை செய்தவரைத் தண்டிப்பது, அவர் வெட்குமாறு நல்லதுசெய்து அதனையும் மறந்து விடுவதாகும்.
இதனை யிதனா லிவன்முடிக்கு மென்றாய்ந்
ததனை யவன்கண் விடல்
இளங்குமரனார்
இச் செயலை இவ்வகையால் இவன் செய்து முடிப்பான் என்பதை எண்ணி அவனை அச்செயலுக்கு ஆக்குக.
வேட்பன சொல்லி வினையில வெஞ்ஞான்றுங்
கேட்பினுஞ் சொல்லா விடல்
இளங்குமரனார்
ஆள்வோர் விரும்புவனவற்றைக் கூறிப் பயனற்றவற்றை அவர்கேட்டாலும் கூறாது விடுதல் வேண்டும்.
அருளொடு மன்பொடும் வாராப் பொருளாக்கம்
புல்லார் புரள விடல்
இளங்குமரனார்
அன்பும் அருளும் நீங்கி வந்த பொருளைத் தொடாமல் போக விடுதல் வேண்டும்.
ஊதிய மென்ப தொருவற்குப் பேதையார்
கேண்மை யொரீஇ விடல்
இளங்குமரனார்
ஒருவனுக்கு மேலான வருமானமாவது அறிவிலார் நட்பை அகற்றி விடுவதேயாகும்.
ஒல்லுங் கரும முடற்று பவர்கேண்மை
சொல்லாடார் சோர விடல்
இளங்குமரனார்
செய்ய முடிந்த செயலையும் செய்ய விடாதவர் நட்பைச் சொல்லாமலே ஒழித்து விடவேண்டும்.
பகைநட்பாங் காலம் வருங்கான் முகநட்
டகநட் பொரீஇ விடல்
இளங்குமரனார்
பகையாயினார் நண்பராகும் காலம் வருமானால் முகத்தால் நண்பராய் மனநட்பை ஒழித்து விடுக.
பேதைமை யென்பதொன் றியாதெனி னேதங்கொண்டு
ஊதியம் போக விடல்
இளங்குமரனார்
அறியாமை என்பது எது என்றால் கேடானதைக் கொண்டு நல்லதை விட்டுவிடுவதாகும்.
தேறினுந் தேறா விடினும் மழிவின்கட்
டேறான் பகாஅன் விடல்
இளங்குமரனார்
முன்னே தெளிந்தாலும் தெளியாவிட்டாலும் அழிவுள்ள போதில் பகையைத் தெளியாமலும் பிரியாமலும் விடுக.
பயன்றூக்கிப் பண்புரைக்கும் பண்பின் மகளிர்
நயன்றூக்கி நள்ளா விடல்
இளங்குமரனார்
பயன் கருதிப் பசப்பிப் பேசும் பண்பிலாரை அறவே நெருங்காது விடல்வேண்டும்.
இன்றி யமையாச் சிறப்பின் வாயினுங்
குன்ற வருப விடல்
இளங்குமரனார்
செய்தே ஆகவேண்டும் என்னும் சிறப்புடைய தானாலும் மானக் குறைவானதைச் செய்தல் ஆகாது.
பெருமை பெருமித மின்மை சிறுமை
பெருமித மூர்ந்து விடும்
இளங்குமரனார்
தற்பெருமை கொள்ளாமை பெருமை இயல்பு தற்பெருமை மேல் ஊர்ந்துபோதல் சிறுமை இயல்பு.
உப்பமைந் தற்றாற் புலவி யதுசிறிது
மிக்கற்றால் நீள விடல்
இளங்குமரனார்
பொய்ச்சினம் உப்புப் போன்றது. அது சிறிது கூடுதலும் ஆகாது; சுவை குறைந்துவிடும்.
அலந்தாரை யல்லனோய் செய்தற்றால் தம்மைப்
புலந்தாரைப் புல்லா விடல்
இளங்குமரனார்
தம்மொடு பொய்ச்சினம் கொண்டவரைத் தழுவாமை, துன்புற்றவரை மேலும் துன்பம் செய்தல் போன்றது.