என்று
என்று முடியும் குறள்கள்
இரப்ப னிரப்பாரை யெல்லா மிரப்பிற்
கரப்பா ரிரவன்மி னென்று
இளங்குமரனார்
பிச்சை கேட்பவரை யெல்லாம் "நீங்கள் கேட்டால் அவர் மறைப்பார்; ஆதலால் கேளாதீர்” என்று கேட்பேன்.
மலர்காணின் மையாத்தி நெஞ்சே யிவள்கண்
பலர்காணும் பூவொக்கு மென்று
இளங்குமரனார்
நெஞ்சமே, இவள்கண் பலரும் காணும் பூவோ என மயங்குகின்றாய்; நீ அறிவில்லாய்!
காணிற் குவளை கவிழ்ந்து நிலநோக்கும்
மாணிழை கண்ணொவ்வே மென்று
இளங்குமரனார்
இவள் கண்ணைக் குவளை காணமுடிந்தால் 'ஒப்பாக மாட்டோம்' என்று குனிந்துவிடும்.
ஊடலி ணுண்டாங்கோர் துன்பம் புணர்வது
நீடுவது தன்றுகொ லொன்று.
இளங்குமரனார்
ஊடுவதிலும் ஒரு துன்பம் உண்டு. அது, கூடுவது நீளாது போகுமோ என்பதே.
கோட்டுப்பூச் சூடினுங் காயும் மொருத்தியைக்
காட்டிய சூடினீ ரென்று
இளங்குமரனார்
கிளையில் மலர்ந்த பூவைச் சூடினாலும் அது, ஒருத்திக்குக் காட்டும் குறிப்பு என்று ஊடுவாள்.
யாரினுங் காதல மென்றேனா வூடினாள்
யாரினும் யாரினு மென்று
இளங்குமரனார்
எவரினும் அன்புடையேன் என்றதும் எவரினும் எவரினும் என்று ஊடினாள்.
வழுத்தினாள் தும்மினே மாக வழித்தழுதாள்
யாருள்ளித் தும்மினீ ரென்று
இளங்குமரனார்
தும்மியதும் வாழ்த்தினாள்; பின்னர் அழுது கொண்டு, யாரை நினைத்துத் தும்மினீர் என்றாள்.
தும்முச் செறுப்ப வழுதா ணுமருள்ள
லெம்மை மறைத்திரோ வென்று
இளங்குமரனார்
தும்மலை அடக்கவும் அழுதாள், நினைப்பதை மறைக்கிறீர் என்று உம்மை யாரோ?
தன்னை யுணர்த்தினும் காயும் பிறர்க்குநீ
ரிந்நீர ராகுதி ரென்று
இளங்குமரனார்
ஊடலை நயமாய்த் தீர்த்தாலும் கொதிப்பாள்; இப்படிப் பிறர்க்கும் நீர் இருப்பீர் என்று.
நினைத்திருந்து நோக்கினுங் காயும் மனைத்துநீர்
யாருள்ளி நோக்கினீ ரென்று
இளங்குமரனார்
அவளைக் கூர்ந்து பார்த்தாலும் கொதிப்பாள்; நீர் யாரை நினைத்துக் கொண்டு பார்த்தீர் என்று.