நெஞ்சு
என்று முடியும் குறள்கள்
அணங்குகொ லாய்மயில் கொல்லோ கனங்குழை
மாதர்கொல் மாலுமென் னெஞ்சு
இளங்குமரனார்
யான்காணும் வடிவம் தெய்வமோ, மயிலோ, பெண்ணோ அறிந்திலேன், என் மனம் மயங்குகின்றது.
உறாஅர்க் குறுநோ யுரைப்பாய் கடலைச்
செறாஅஅய் வாழிய நெஞ்சு
இளங்குமரனார்
நெஞ்சே, நெருங்கி வராதவர்க்குத் துயரைக் கூறுக. வீணாகக் கடல்மேல் ஏன் சீற்றம் கொள்கிறாய்.
காத லவரில ராகநீ நோவது
பேதமை வாழியென் னெஞ்சு
இளங்குமரனார்
நெஞ்சே! அவர் இல்லாத போதில் நீ வருந்துவது அறிவிலாத் தனமாம்.
கலந்துணர்த்துங் காதலர்க் கண்டாற் புலந்துணராய்
பொய்க்காய்வு காய்தியென் நெஞ்சு
இளங்குமரனார்
நெஞ்சே! கூடி மகிழ்விக்கும் அவரைக், கண்டால் வெறுக்க மாட்டாய். என்னை ஏன் வாட்டுகிறாய்?
பரிந்தவர் நல்காரென் றேங்கிப் பிரிந்தவர்
பின்செல்வாய் பேதையென் னெஞ்சு
இளங்குமரனார்
நெஞ்சே! அவர் இரங்கி உதவுவார் என வருந்தி அவர் பின்னேயே செல்கிறாய். அறிவிலாய் நீ.
உள்ளத்தார் காத லவராக வுள்ளிநீ
யாருழைச் சேறியென் னெஞ்சு
இளங்குமரனார்
அவர் நம் உள்ளத்தே இருக்கவும் நெஞ்சே, நீ எவரிடம் தேடிக் கொண்டு செல்கிறாய்?
கூடிய காமம் பிரிந்தார் வரவுள்ளிக்
கோடுகொ டேறுமென் னெஞ்சு
இளங்குமரனார்
பிரிந்து சென்றவர் வரும் வழியை நேரக்கி நெஞ்சம் உச்சிக்கிளைமேல் ஏறிக் கொள்ளும்.
ஊடற்கட் சென்றேன்மன் றோழி யதுமறந்து
கூடற்கட் சென்றதென் னெஞ்சு
இளங்குமரனார்
நான் ஊடுவதையே விரும்பினேன். ஆனால் என் நெஞ்சு கூடுவதையே விரும்புகின்றது.
உறூஅ தவர்கண்ட கண்ணு மவரைச்
செறாஅரெனச் சேறியென் னெஞ்சு
இளங்குமரனார்
நெஞ்சே! பொருந்தாதவரைக் கண்டும், அவர் வெறுக்கமாட்டாரென அவரிடம் செல்வது ஏன்? நெஞ்சே!
பெறாஅமை அஞ்சும் பெறிற்பிரி வஞ்சு
மறாஅ விடும்பைத்தென் னெஞ்சு
இளங்குமரனார்
பெறாமைக்கும் அச்சம்; பெற்றாலும் பிரிவுக்கு அச்சம்; நீங்காத துயரமாம் நெஞ்சத்தால்.
தனியே யிருந்து நினைத்தக்கா லென்னைத்
தினிய விருந்ததென் நெஞ்சு
இளங்குமரனார்
தனியாக இருந்து நினைக்கும்போது என்னைத் தின்னும் படியுள்ளது நெஞ்சு.
எள்ளி னிளிவாமென் றெண்ணி யவர்திற
முள்ளு முயிர்க்காத னெஞ்சு
இளங்குமரனார்
அவரை இகழ்வது இழிவாம் என்று நினைத்து அவர் சிறப்பையே நினைக்கும் நெஞ்சம்.