பசப்பு
என்று முடியும் குறள்கள்
அவர்தந்தா ரென்னுந் தகையா லிவர்தந்தென்
மேனிமே லூரும் பசப்பு
இளங்குமரனார்
அவர் கொடுத்த நிறமாற்றம் என்பதால் என் உடலே பந்தலாக ஏறிப் படர்கிறதோ அக்கொடி
உள்ளுவன் மன்யா னுரைப்ப தவர்திறமால்
கள்ளம் பிறவோ பசப்பு
இளங்குமரனார்
நினைப்பதும் அவரையே; பேசுவதும் அவரையே; ஆயினும் நிறமாற்றம் வஞ்சிக்கிறதே.
விளக்கற்றம் பார்க்கு மிருளேபோற் கொண்கன்
முயக்கற்றம் பார்க்கும் பசப்பு
இளங்குமரனார்
விளக்கு அணைவதை இருள் எதிர்பார்ப்பது போல, அவர் பிரிதலை எதிர்பார்க்கிறதே நிறமாற்றம்.
புல்லிக் கிடந்தேன் புடைபெயர்ந்தே னவ்வளவி
லள்ளிக்கொள் வற்றே பசப்பு
இளங்குமரனார்
தழுவிக் கிடந்தேன்; சற்றே விலகினேன்; அதற்குள் நிறமாற்றம் வந்துவிட்டது.
காண்கமற் கொண்கனைக் கண்ணாரக் கண்டபி
னீங்குமென் மென்றோட் பசப்பு
இளங்குமரனார்
கண்ணே! அவரை நன்றாகக் காண்க. நன்றாகக் கண்டபின் தோள் நிறம் சீராகும்.